10 January 2018

พี่ชายตามติด

พี่ชายตามติด ย้อนไปเมื่อ 20 กว่าปีได้ สมัยนั้นเรายังเป็นลูกคนเดียวในครอบครัวต่างจังหวัด เป็นเรื่องปกติที่เด็กทุกคนจะต้องกลัวผี เราเองก็กลัวคะ แต่เหมือนว่าเราจะมีอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่นเขา เลยทำให้ต้องเจอเรื่องแปลกๆ อยู่ตลอด คือเราจะมีอาการเหมือนผีเข้าเป็นประจำ เป็นบ่อยๆ ลักษณะอาการคือ อยู่ดีๆ เราก็จะวูบไป ขนลุกไปหมดทั้งตัว และรู้สึกเหมือนมีคนมายืนลูบหลังเราตลอดเวลา ก่อนเราจะหมดสติไป และจำอะไรไม่ค่อยได้ แรกๆ เราเล่าให้แม่ฟังว่าอาการเป็นแบบนี้นะ แม่เรากลับไม่เชื่อ บอกว่าเราคงกลัวผีมาก เลยพูดไปเรื่อยเปื่อย.. แต่พักหลัง อาการเริ่มหนักขึ้น เราเริ่มเดินไปที่ระเบียงเองบ้าง เดินออกไปกลางถนนเองบ้าง บางครั้งก็นั่งร้องไห้คนเดียว โดยทั้งหมดที่ว่ามานั้น เราไม่รู้สึกตัวเลย จะมีคนมาดึงเราไว้ทันเสมอ.. จนแม่เราเริ่มเชื่อขึ้นมาบ้าง พาเราไปหาคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้าน ไปทำพิธีปัดรังควาน เป็นพิธีที่เอาเรามาพันสายสิญจน์ แล้วคนแก่ก็จะสวดมนต์ ท่องคาถา แล้วพรมน้ำมนต์ใส่เรา แรกๆ ก็อาการดีขึ้นบ้าง แต่พอสักพักก็เป็นใหม่ ชีวิตเราวนเวียนอยู่กับการทำพิธีกรรมแบบนี้เป็นปีๆ จนมีวันหนึ่งเราไปเล่นที่บ้านเพื่อน ซึ่งห่างจากหมู่บ้านไปพอสมควร ไปกับเพื่อนแค่ 2 คน ไม่มีผู้ใหญ่ไปด้วย เราได้ไปเจอกับลุงของเพื่อนค่ะ เป็นคนที่มีคาถาอาคมมีของ แกจ้องเราอยู่นาน ก่อนจะเรียกเราไปหา แล้วพูดว่า ‘หนูๆ…

read more

10 January 2018

ผีขอลูก

ผีขอลูก พ่อแม่เราแต่งงานกันตอนที่แม่อายุได้ประมาณ 18 ปี (คนสมัยก่อนแต่งงานกันเร็ว) พอแต่งงานกันได้ไม่นาน แม่เราก็เริ่มตั้งท้อง ระหว่างตั้งท้องก็ไม่มีอะไรผิดปกติ จนกระทั่งท้องแก่ใกล้คลอด แม่เรามักจะฝันเห็นผู้หญิงแก่คนหนึ่งบ่อยๆ ทุกครั้งที่ฝันถึง เขาจะมาบอกว่า ‘ลูกคนนี้กูขอนะ..’ จนถึงวันที่แม่ปวดท้องคลอด ไปถึงโรงพยาบาลแม่ก็คลอดด้วยวิธีธรรมชาติ หลังจากเบ่งอยู่นาน แม่ก็ได้ยินเสียงเด็กร้อง แม่ดีใจมากเมื่อรู้ว่าลูกปลอดภัยแล้ว และด้วยความเหนื่อยล้าแม่ก็หลับไป.. แต่ระหว่างที่หลับ แม่ก็ฝันถึงผู้หญิงแก่คนเดิมอีกครั้ง คราวนี้เขาจูงเด็กผู้หญิงหน้าตาน่าชังมาด้วย พร้อมกับบอกแม่เราว่า ‘กูมาเอาแล้วนะ มึงต้องให้กู แล้วกูจะให้พวกมึงอยู่สบายๆ..’ ทีนี้แม่เราก็ตกใจตื่น รีบร้องหาพยาบาลขอดูลูก พยาบาลก็อุ้มเข้ามาให้ แต่บอกกับแม่ว่า ‘ลูกของคุณดูไม่ค่อยปกติ ตัวซีดๆ หมอตรวจเช็คก็ไม่เจออะไรผิดปกติ นี่ก็เพิ่งเอาออกมาจากตู้อบ..’ แม่เราอุ้มลูกไว้แล้วให้นมอยู่สักพัก ก็ต้องเอาลูกคืนพยาบาลไป แต่หลังจากนั้นไม่นาน ลูกก็เสียคะ โดยที่แพทย์ก็ระบุไม่ได้ว่าเกิดจากอะไร เพราะตอนคลอดร่างกายเด็กก็แข็งแรงดี เรื่องนี้ทำให้แม่เราแทบขาดใจ หลังจากนั้นแม่เราก็นึกขึ้นได้ว่า ต้องเกี่ยวกับเรื่องที่ฝันแน่ๆ หลังจากเอาศพไปทำพิธีเรียบร้อย แม่ก็ไปถามพระอาจารย์ พระท่านบอกว่าเป็นเจ้าที่ที่บ้าน และบอกลักษณะรูปร่างหน้าตาได้ตรงตามที่แม่เราฝันเห็นเป๊ะเลย พระท่านบอกอีกว่า เขามาขอลูกไปอยู่ด้วย เพราะถ้าไม่ให้ลูกคนนี้ ก็จะต้องเป็นแม่เราเองที่ต้องไปอยู่กับเขาแทน แต่เรื่องมันก็ไม่จบแค่นั้นนะคะ หลังจากนั้นมาหลายปี แม่เรามีลูก 3…

read more

9 January 2018

ซ่อนหาเป็น ซ่อนแอบตาย” เมื่อกิจกรรมสนุก…กลายเป็นสยอง เพราะเตือนไม่ฟัง!!

เรื่องมีอยู่ว่า… สวัสดีครับ วันนี้ผมจะมาเล่าประสบการณ์ที่มีเค้าโครงมาจากเรื่องจริงนะครับ ผมอาจจะใช้ศัพท์พ่อขุนรามบ้าง เพื่อให้เข้ากับประสบการณ์จริงนะครับ ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย ผมเป็นเด็ก มัธยมปลายของโรงเรียนแห่งหนึ่ง วันๆก็ไม่มีอะไรมากส่วนใหญ่จะติดเพื่อนมากครับ เอาเป็นว่า การเรียนก็ไม่ค่อยใส่ใจ แต่ก็ไม่เคยเรียนตกเหมือนกัน เหมือนยังมีบุญเก่าช่วยค้ำอยู่ 5555555555 มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า เรื่องที่จะเล่าเกี่ยวกับสโมสรที่หมู่บ้านของผมเอง   Chapter 1 : ผมอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งมา 10 กว่าปี วันๆกลับจากโรงเรียนก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากชวนเพื่อนไปนั่งคุยนั่งเล่น กันที่สถานที่แห่งหนึ่งในหมู่บ้าน ที่เรียกว่า”สโมสร”  สโมสรนี้จะเป็นสระว่ายน้ำอยู่ท้ายสุดของหมู่บ้าน ข้างๆสโมสรทั้งหมดจะถูกล้อมด้วยที่ดินว่างรกร้างเป็นป่าเลยก็ว่าได้ เพราะ มันอยู่ลึกสุดในหมู่บ้านจึงไม่มีถนนตัดผ่านจากด้านนอก สโมสรมี 3 ชั้น ชั้นแรกจะเป็นสระว่ายน้ำใหญ่ จะมีคนมาใช้บริการบ้าง แต่ก็ไม่เยอะมาก เพราะค่อนข้างโทรม ส่วนชั้น 2 จะเป็นพวก ห้องสมุด,ห้องของเล่นเด็ก,ห้องอ่านหนังสือ,ห้องฟิตเนส,ห้องสนุ๊ก,ดาดฟ้าชั้น 2 ส่วนชั้น 3 ก็ไม่มีอะมากเป็นดาดฟ้าเปล่าๆ แต่สโมสรที่กล่าวมานี้คือ มันค่อนข้างเก่า และ จะมีคนมาใช้บริการว่ายน้ำที่ชั้น 1 เท่านั้น ส่วนชั้น 2…

read more

9 January 2018

“ผีถ้วยแก้ว” ประสบการณ์สยอง…ที่เปลี่ยน “คนไม่กลัวผี” ให้หนีไปบวชตลอดชีพ!!

เรื่องมันมีอยู่ว่า… มันเป็นประสบการณ์ที่เกิดมาได้เกือบ 20 ปี มันเป็นยุคที่ไม่มี YouTube ไม่มี Facebook ความสุขเพียงอย่างเดียวของเด็กทั่วไปในตอนนั้น ก็คือการออกจากบ้านมาสุมหัวกัน ปั่นจักรยานผ่านหน้าบ้านชาวบ้าน โดยเอาขวดพลาสติกยัดไว้ในล้อหลังตรงอาน ให้เสียงมันดังๆจนชาวบ้านเค้าสรรเสริญเยินยอ ทุกที่ที่เราผ่านไปก็จะมีหลายๆคนให้ความเอ็นดู คอยไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบตลอดเวลา “พ่อเมิงตายรึไงว่ะ!…ระวังตัวให้ดีเถอะเมิง!” นั่นไง…เค้าเป็นห่วงเป็นใย บอกให้เราคิดถึงระวังดูแลตัวเองเอาไว้ให้ดีดี และแน่นอนว่า…กิจกรรมบั่นทอนสติปัญญาแบบนั้น ลูกคุณหนูผิวพรรณดี มีชาติตระกูลแบบผมนั้น ไม่มีทางที่จะ…….พลาด! (อ้าว…!)   ก็ในสมัยนั้นมันไม่มีไอโฟนไม่มีไอแพดรึเกมส์อะไรนี่นา ที่เด็กรุ่นผมทำได้ก็ปั่นจักรยาน เล่นซ่อนหา อะไรก็ว่ากันไป และอีกหนึ่งกิจกรรมไฮไลท์หลังจากปั่นจักรยานจนเหนื่อยพอตกเย็น เมื่อโลกเริ่มมองไม่เห็นแสงอาทิตย์ สมัยนั้นผมคิดว่า ไม่มีใครที่จะไม่รู้จัก รายการนึงที่จะมาทุกๆวันหลังเคารพธงชาติทุก 6 โมงเย็น เอ่อ…ไม่ใช่รายการที่คุณเห็นคุณลุงหน้าตาใจดี ที่พร้อมจะทุ่มโพเดี่ยมใส่คนที่ถามแน่ๆ…สมัยนั้นยังไม่มี รายการที่ผมจะพูดถึงนี้ก็คือรายการ… “ลูกนกฮูก”   ลูกนกฮูก เป็นรายการ “ละครวิทยุ” ที่ออกอากาศจันทร์-ศุกร์ ทางวิทยุ AM ซึ่งจะเป็นรายการเกี่ยวกับเรื่องผี วิญญาณ สยองขวัญสั่นลิ้นปี่ ที่บอกได้เลยว่าไม่มีใครไม่รู้จักรายการนี้ ดังพอๆกับ Nighty Shock สมัยที่พี่ป๋องยังหัวไม่เถิก เด็กๆหลายๆคนในซอยก็จะมานั่งจับกลุ่มล้อมวงกันฟัง…

read more

9 January 2018

คืนหลอน วันเข้าเวร

คืนหลอน วันเข้าเวร ก่อนอื่นขอบอกไว้ก่อนนะคะว่า แม่ของมีนเป็นคนมีสัมผัสที่ 6 จึงค่อนข้างที่จะรับรู้เรื่องลึกลับได้บ่อยๆ แต่ว่าแม่ก็ไม่ค่อยจะกลัวเรื่องพวกนี้สักเท่าไร หรือว่าจะเจอจนชินแล้วก็ไม่ทราบนะคะ เรื่องมีอยู่ว่า.. ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว สมัยนั้นแม่ของมีน ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ใจกลางเมือง จังหวัดนครสวรรค์ค่ะ แม่มีนทำงานที่นี่ ตั้งแต่สมัยสาวๆ ที่เพิ่งเรียนจบชั้น ปวส.ใหม่ๆ ทำตำแหน่งเจ้าหน้าที่การเงิน ซึ่งก็ต้องมีการขึ้นเวร ลงเวรอยู่เป็นประจำ.. แม่มีนในตอนนั้น ฐานะค่อนข้างลำบาก ต้องทำงานหนักเพื่อแบกรับหน้าที่ ที่ต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพัง ทั้งค่าเช่าบ้าน ค่าเทอม ทำให้แม่ต้องทำโอที และรับจ้างขึ้นเวรแทน วันหยุดเทศกาลต่างๆ ก็ไม่เคยหยุด เพื่อจะได้เงินเพิ่ม ไว้ใช้จ่ายในครอบครัว ทำให้ในทุกๆ วันของแม่ แทบจะอยู่โรงพยาบาลเกือบ 24 ชม. ครั้งหนึ่ง แม่ต้องเข้าเวรอยู่คนเดียว ซึ่งห้องทำงานของแม่ จะอยู่ติดกับห้องจ่ายยา ซึ่งจะมีกระจกที่สามารถเปิดปิดหากันได้.. เวลาตอนนั้นประมาณตี 3 คนไข้ที่มาใช้บริการไม่มีเลย และด้วยความที่แม่อดนอนมาหลายคืน ทำให้เริ่มง่วง จึงบอกกับเพื่อนที่อยู่ห้องยาว่า ‘ถ้ามีคนไข้ก็ช่วยปลุกทีนะ ของีบหน่อย รู้สึกไม่ค่อยสบาย’ เพื่อนแม่ก็ตบปากรับคำ…..

read more

9 January 2018

ใคนคนนั้น ที่มาด้วย

ใคนคนนั้น ที่มาด้วย ช่วงนั้นผมเรียนมหาวิทยาลัยที่เชียงราย เพิ่งขึ้นปี 2 ครับ.. ตั้งแต่เล็กจนโตผมไม่เคยเข้ากรุงเทพฯ เลย เป็นเด็กบ้านนอก ไม่มีเพื่อนหรือญาติที่กรุงเทพฯ ด้วย.. พอดีมีอยู่ช่วงนึง ผมมีธุระของทางมหาวิทยาลัย ต้องเข้ากรุงเทพฯ ในใจก็แอบตื่นเต้น.. ในสมัยนั้น สายการบินไม่ได้มี Low Cost เหมือนปัจจุบัน ดังนั้น การเดินทางจากเชียงรายเข้ากรุงเทพฯ ที่นิยมที่สุดก็คือ รถทัวร์โดยสารครับ ราคาก็เริ่มที่ 400 – 900 บาท ใช้เวลาเดินทางประมาณ 9 – 12 ชั่วโมงโดยประมาณ วันนั้นผมได้ซื้อตั๋วรถทัวร์ปรับอากาศของบริษัททัวร์แห่งหนึ่ง ค่อนข้างมีชื่อเสียงพอสมควร ผมเดินทางเที่ยว 18.00 น. ครับ วันนั้นเป็นคืนวันพุธ จำได้แม่นเพราะผมต้องทำธุระวันศุกร์ เลยกะจะเดินทางไปก่อนล่วงหน้า เพื่อสำรวจถนนหนทาง.. ตอนที่จองตั๋วผมก็ดูที่นั่งในลิสนะ พอดีรถคันที่จะไป ห้องน้ำมันอยู่ตรงกลางคันรถ ผมเลยเลี่ยงๆ ที่จะนั่งใกล้ เพราะกลัวเหม็น เลยเลือกที่นั่งหลังสุดชิดด้านในติดหน้าต่างเลย ตอนซื้อตั๋ว ที่นั่งแถวหลังก็ยังไม่มีคนเลยครับ พอถึงเวลาออกออกเดินทาง (ผมเดินทางไปคนเดียวนะครับ)…

read more

8 January 2018

คืนเครื่องดนตรีไม่ครบ

เมื่อประมาณ 6 ปีที่เเล้วคะ ตอนนั้นเราเรียนอยู่ ม.4 ที่โรงเรียนชื่อดังในจังหวัดนนทบุรี เเถวบางใหญ่คะ ในกลุ่มของเราจะมีอยู่ 6 คน เป็นผู้หญิง 5 คน กับกระเทย 1 คน.. เราจำได้เเม่นว่าเทอมนั้น วิชาดนตรีไทยไม่มีการสอบ เเต่จะให้ทุกห้องแบ่งกลุ่มเเสดงการเล่นดนตรีไทย เเละขับร้องประกอบเพลงพระราชนิพนธ์ ตอนนั้นกลุ่มเราตกลงกันว่าจะเล่นเพลง ‘ใกล้รุ่ง’ เเละพอดีว่าเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเราชื่อ เมย์ สนิทกับครูสอนดนตรีไทยที่โรงเรียนเก่า เลยตกลงกันว่า พวกเราจะไปยืมเครื่องดนตรีไทยจากครูที่โรงเรียนเก่าของเมย์.. หลังเลิกเรียนวันนั้น พวกเราก็ไปยืมเครื่องดนตรีไทย ไปกันเฉพาะคนที่มีหน้าที่เล่นดนตรี ส่วนที่เหลือก็อยู่ซ้อมร้องเพลง ซ้อมการเเสดงไป คือเราเนี่ยเล่นอะไรไม่เป็นเลย ร้องเพลงก็เพี้ยน เราเลยได้ตีฉิ่ง.. ครูของเมย์เป็นครูผู้ชาย เค้าก็พูดติดตลกว่า ‘ยืมไปไม่กลัวเหรอ? เเต่ยืมไปเเล้ว เอามาคืนพร้อมกันให้ครบนะ..’ พวกเราก็รับปาก หลังจากวันนั้นก็เเยกย้ายเอาเครื่องดนตรีที่ตัวเองจะเล่นกลับบ้านไปซ้อม คนที่ได้เครื่องดนตรีตัวใหญ่ๆ ก็ลำบากหน่อย เเบกไปแบกกลับ ดีนะของเราเเค่ฉิ่งเล็กๆ แต่เเล้วก็มีเหตุการณ์ประหลาดจากเพื่อนที่ต้องเล่นระนาดคะ คือเล่นยังไงก็เล่นไม่ได้ เล่นผิดเล่นเพี้ยนจนโมโหปาไม้ พอมาอีกวันก็ดูหน้าซีดๆ หมองๆ มา และเล่าให้ฟังว่า ‘เมื่อคืนกูเผลอหลับไปข้างๆ ระนาด…

read more

7 January 2018

รูปถ่ายบอกลางร้าย

นุช เป็นคนหาดใหญ่ และได้ย้ายเข้ามาเป็นนักศึกษาปี 1 ของมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ นุชได้เช่าหออยู่ในมหาวิทยาลัยกับเพื่อนใหม่ชื่อ อร ซึ่งเรียนอยู่คณะเดียวกัน นุชเล่าว่า.. ในวันงานเฟรชชี่ไนท์ ซึ่งจัดขึ้นทุกปี เพื่อต้อนรับน้องใหม่ปี 1 เข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ในวันนั้นจะมีการเลือกชมรม และในแต่ละคณะก็จะมีการรับน้อง รวมถึงการผูกแขนจากรุ่นพี่ และอาจารย์ด้วย คืนนั้นในระหว่างที่เรา อร และเพื่อนๆ ทุกคนได้เข้าคิวกันไปผูกแขน วิท เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งในคณะก็หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปรวมเก็บไว้ และในคืนนั้นพวกเราก็อยู่ดูคอนเสิร์ตกันจนดึก จากวันนั้นผ่านไปประมาณ 2-3 วัน วันนั้นเป็นวันเสาร์ เราอยู่ห้องคนเดียวเนื่องจาก อร ออกไปกับเที่ยวแฟน.. ช่วงบ่ายวันนั้นเอง วิท เพื่อนในคณะก็โทรมาหาเรา และบอกว่ามีเรื่องประหลาดจะให้ดู เรานัดกันที่ร้านอาหารข้างๆ มหาวิทยาลัย วิท เปิดรูปที่ถ่ายรวมในงานคืนนั้นให้เราดู เราตกใจมากๆ เพราะในรูปรวมนั้นมีเราอยู่ข้างๆ อร แต่อรกลับไม่มีหัว มีแค่เพียงไหล่ลงมาเท่านั้น.. วิทบอกว่าเพิ่งมาเปิดดูรูปเมื่อเช้านี้ก็มาสะดุดกับรูปนี้ทันที เลยจะเอามาให้อรดู แต่โทรติดต่ออรไม่ได้ เลยโทรมาหาเราแทน เรารีบโทรหาอรทันที แต่ก็ไม่มีคนรับสาย.. และในเย็นวันนั้นเอง เราก็ได้ทราบข่าวว่าอรกับแฟนมอเตอร์ไซค์ล้ม และอรถูกรถพ่วงทับเสียชีวิตทันที ส่วนแฟนอรรอดตายหวุดหวิด…

read more

7 January 2018

ไม่เชื่อพ่อ อุตส่าห์มาเตือน

ผมกับเจต เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น จนตอนนี้เราอยู่ ม.5 แล้ว และด้วยความใจดีของครอบครัวเจต ที่ให้ผมย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย จะได้ไม่ต้องไปเช่าหออยู่เอง เนื่องจากผมมาจากต่างจังหวัด ครอบครัวของเจตจะมีแม่ และพี่สาวของเจตอีกสองคน ส่วนพ่อของเจตนั้นเสียไปแล้ว เนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อเกือบ 5 ปีมาแล้ว.. ผมและเจตก็เป็นเหมือนพี่น้องกันเลยครับ เพราะเรานอนห้องเดียวกัน อยู่บ้านเดียวกัน และไปเรียนที่เดียวกัน คืนหนึ่งในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน.. ผมตื่นขึ้นมากลางดึก เพื่อลุกไปเข้าห้องน้ำ พอทำธุระเสร็จผมก็กลับมาที่เตียง แม้จะมืดหน่อย แต่ผมเห็นเงาของของชายคนหนึ่ง หน้าตาเศร้าๆ นั่งอยู่ที่ปลายเตียงตรงเท้าของเจต และมองมาที่เจตที่กำลังหลับอยู่.. ตอนนั้นผมกลัวมาก พยายามไม่มอง และรีบเข้าไปในผ้าห่มคลุมโปงทันที วันต่อมาผมเล่าให้เจตฟัง แต่เจตก็ไม่เชื่อผม และก็รีบตัดบท เพราะเจตเป็นคนก็ขี้กลัว.. เย็นวันนั้นแม่เจตใช้ให้เจตออกไปซื้อกับข้าวจากตลาดแถวบ้าน โดยที่เจตก็ชวนผมไป แต่ผมไม่ได้ไป ระหว่างที่เจตกำลังเอารถมอเตอไซค์ไปที่ประตูหน้าบ้าน ตอนนั้นผมมองผ่านหน้าต่างห้องครัว ผมเห็นเงาลางๆ ของชายคนหนึ่ง อยู่ที่ประตูหน้าบ้านที่เจตออกไป.. จากนั้นไม่เกินครึ่งชั่วโมง ก็มีคนมากดกริ่งหน้าบ้าน และตะโกนว่า “น้องเจตถูกรถชน” ทุกคนในบ้านตกใจมาก แม่เจตรีบขับรถพาพวกเราไปที่เกิดเหตุ ก็ต้องพบกับร่างไร้วิญญาณของเจต นอนจมกองเลือดอยู่บนถนนหน้าหมู่บ้าน คนแถวนั้นบอกว่า เจตถูกรถกระบะฝ่าไฟแดงมาชนแล้วหนีไป แม่ของเจต และพี่สาวแทบจะล้มทั้งยืน…

read more

29 December 2017

หนูช่วยเขาทีนะ

>> เรื่องนี้เป็นเรื่องแปลกๆ ที่เราได้เจอมาคะ อาจจะต้องใช้วิจารณญาณในการอ่านสักหน่อย.. ย้อนกลับไปเมื่อ 20 ปีก่อน อาม่าของเราป่วยเป็นอัมพฤต อัมพาต ทำให้ขาเดินไม่ได้ เลยไปหาหมอแผนปัจจุบัน ทำกายภาพก็แล้ว อะไรก็แล้ว ผ่านไปปี 2 ปี ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น ทางญาติๆ ก็เลยหันไปพึ่งหมอแผนไทย ไปมาหลายที่ ที่เขาว่าดี แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง จนมีคนแนะนำให้ไปที่ที่หนึ่ง เป็นบ้านของยายแก่ท่านหนึ่ง ตอนนั้นคือคิดว่าจะไปรักษาเป็นที่สุดท้ายละ ถ้าครั้งนี้ไม่หายก็คงจะไม่รักษาแล้ว เพราะลองมาหมดทุกทางแล้วจริงๆ ก็เลยตัดสินใจพาอาม่าไปกัน >> วันนั้นมีเรา มีแม่เรา และอาม่าเรา ไปถึงลักษณะเป็นบ้านไม้ 2 ชั้น เก่าๆ สภาพทรุดโทรมมาก ดูน่ากลัวเลยล่ะ ระหว่างลงจากรถกำลังจะพาอาม่าเข้าไป แม่เราก็มองขึ้นไปที่หน้าต่าง เห็นผู้หญิงยืนอยู่ที่ชั้น 2 ของบ้าน ทีแรกแม่คิดว่าคงเป็นลูกสาวเขา ก็เลยไม่ได้สนใจเท่าไร.. ก็เข้าไปบอกเล่าอาการเสร็จสรรพเรียบร้อย พอถึงวิธีการรักษา มันค่อนข้างแปลกคะ ยายที่เป็นคนรักษาท่านก็หยิบธูปขึ้นมาจุด และบอกให้แม่เราเป็นคนเอาธูปขึ้นไปปักบนชั้น 2 ของบ้าน พอแม่ขึ้นไปเท่านั้นแหละ ในห้องที่จะต้องไปปักธูปมีชุดไทยแขวนเต็มไปหมด เหมือนที่เขาเอามาถวายแก้บนกันแบบนั้น…

read more