คืนหลอน ห้องนาฏศิลป์

 

             เรื่องนี้เกิดขึ้นก่อนวันไปแข่งดนตรี พวกเราก็ต้องมาค้างคืนเพื่อซ้อมที่โรงเรียน ผู้หญิงนั้นนอนกันที่ห้องนาฏศิลป์ ส่วนผู้ชายนอนกันที่ห้องดนตรี ในระหว่างที่รอกินข้าวเย็นก็มีเพื่อนไปอาบน้ำบ้าง เดินไปเล่นบริเวณรอบๆ โรงเรียนบ้าง หรือบางคนก็ออกไปซื้อขนมที่ร้านสะดวกซื้อบ้าง ในตอนนั้นจึงเหลือฉันเพียงคนเดียว ที่นั่งอยู่ในห้องนาฏศิลป์

             บริเวณรอบตัวนั้นเงียบสงัด ก็กำลังนั่งจัดกระเป๋าสักพัก ยางที่รัดผมก็เกิดขาดจึงเดินไปรัดผมใหม่หน้ากระจก กระจกที่ว่าเป็นกระจกบานใหญ่ 3 บานติดกันเต็มกำแพงหนึ่งด้านของห้อง เมื่อฉันทำผมเสร็จก็ยืนมองเงาตัวเองสักพัก จึงพบ..ว่า ในกระจกมันมีอะไรแปลกๆ เนื่องจากตัวฉัน ยืนส่องกระจกตัวเองหน้ากระจกนั้นทำหน้านิ่ง แต่ว่าเงาในกระจก กลับยกยิ้มบริเวณมุมปากเล็กๆ ตอนแรกก็นึกว่าตาฝาด

 

 

          แต่ว่าเงานั้นก็ยังคงยิ้มไม่เปลี่ยน ฉันยังต้องค้างอีกทั้งสัปดาห์ จึงพยายามลืมเรื่องนี้ไป แต่ว่าวันนั้นหลังจากซ้อมเสร็จประมาณ 3 ทุ่ม ทุกคนก็เข้านอนในระหว่างที่ฉันกำลังนอนรอเพื่อนที่ไปแปรงฟัน ก็เหลือบไปเห็นหัวโขนและก็ชฎา ที่ครูเก็บเอาไว้หลังตู้ ฉับพลันนั้นก็นึกถึงเรื่องตอนเย็นบริเวณกระจก แต่ก็พยายามที่จะปล่อยผ่านไป พอทุกคนมาครบก็ปิดไฟ ทุกคนในห้องนั้นหลับสนิท มีเพียงฉันคนเดียวที่ยังคงนอนไม่หลับ

           เพราะว่าลึกๆ แล้วก็ยังกลัวอยู่ดี และในที่สุด ตอนที่ฉันกำลังคล้อยหลับ ก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง เสียงที่ว่า..เป็นเสียงดังมาจากห้องดนตรีที่อยู่ใกล้ๆ แต่พอมองเวลามัน 5 ทุ่มกว่าแล้ว พวกห้องโน้น…น่าจะหลับหมดแล้ว เสียงนั้นมันเป็นเสียงระนาดสดกำลังบรรเลงเพลงไปเรื่อยๆ ในช่วงแรกที่ได้ยินนั้น นอนฟังอยู่เสียงระนาดที่ดังก็รู้สึกอ่อนหวาน แต่ว่าหลังจากนั้นเสียงระนาดก็หนักขึ้นราวกับข้าศึกที่ประชิดเมือง พอฉันเหลือบตาไปมองที่ประตูห้องที่มีกระจกใส ก็เห็นนางรำกำลังยืนร่ายรำอย่างดุดันอยู่หน้าห้อง สวมชฎาที่สวยงามใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด เหตุการณ์นี้ทำให้ฉันป่วยจนต้องกลับจากค่ายก่อนเพื่อนคนอื่นๆ ….